Rob Scholte is in (Amsterdam, 1958) gaat in 1977 naar de Rietveld Academie en maakt vervolgens deel uit van het kunstenaars-initiatief Warmoesstraat 139. In 1990 vertegenwoordigt Scholte Nederland op de Biënnale in Venetië. In 1994 slaat het noodlot toe voor Scholte wanneer een tot op de dag van vandaag onopgeloste bomaanslag hem zijn beide benen kost. Hij vertrekt naar Tenerife vanwaar hij in zijn atelier werkt als een kluizenaar, maar daarnaast is hij tevens een man van de wereld. Hij neemt actief deel aan het internationale kunstleven. De schilderijen van Scholte bevatten meestal autobiografische elementen, in bepaalde schilderijen duidelijker aanwijsbaar dan in andere. Thema, compositie, kleur en spanning vormen samen de wetmatigheid waaraan elk werk volgens Scholte moet voldoen. Humor vormt ook een belangrijk element in zijn werk. “Ik neem de zaken zeer serieus. Maar serieuze zaken hebben ook altijd een humoristische kant. Humor vind ik belangrijk. Het is een onderdeel van de kunst waar ik van hou. Aan mijn werk ligt geen diepe filosofie ten grondslag. Voor mij zijn Laurel en Hardy grotere filosofen dan bijvoorbeeld Wittgenstein. Hun humor geeft een soort bevrijding. Dat element gebruik ik in mijn werk.”